Een vroege ochtend begin maart. Vier graden boven het vriespunt. De wereld nog stil, alsof ze zich nog eens omdraait in haar slaap. Op het gladde water gleed een eenzame meerkoet — traag, bedachtzaam, zonder gezelschap. Eén meerkoet in maart. Andere dieren lieten zich nog niet zien. Ik fotografeerde met de Leica SL2 en het 70-200mm objectief. ISO 100, f/5.6, 1/250 seconde. De keuze voor zwart-wit was vanzelfsprekend: het licht vroeg erom. In kleur zou dit moment afgeleid zijn — in monochroom kreeg de rust de ruimte. De reflectie van de vogel verdubbelde het beeld, alsof het water zelf wilde herinneren. Het is een opname geworden over stilte, over aanwezigheid zonder geluid, over de vreugde van alleen zijn in een ontwakende wereld. Een klein moment. Een groot geluk. En ja, het kan altijd beter — maar soms is dat niet nodig.
