ALBERTO

Op de pier staat een man die de horizon herschrijft.

Niet de haven zoals zij is, maar zoals zij voor even mag zijn: een dunne lijn van torens en licht, neergezet op een langwerpig vlak dat de wind al lijkt te voelen.

Alberto Valentini schildert terwijl de zee achter hem ademt.

Zijn hand beweegt traag, precies, alsof elke streek een antwoord is op de vraag hoe iets kan blijven zonder stil te staan.

Het schilderij is nog nat, de stad erop al half verdwenen in grijstinten.

Tussen de echte torens en de geschilderde torens hangt een stilte die alleen een schilder kent: de stilte van iemand die weet dat hij het moment niet vangt, maar het even ophoudt.

Hier, aan de rand van de haven, wordt kijken een daad van geduld.

De fotograaf kijkt naar de schilder die kijkt naar de stad.

Drie lagen van aandacht die elkaar raken zonder elkaar te verstoren.

En even lijkt het alsof de tijd, net als de verf, nog even nat mag blijven.