BRANDING

Van bovenaf lijkt de branding een ademhaling.

Niet van de zee alleen, maar van iets dat ouder is dan herinnering.

Elke golf komt, buigt, breekt en trekt zich terug.

Alsof de oceaan steeds opnieuw probeert te zeggen wat niet gezegd kan worden.

De witte schuimlijn is geen grens, maar een vraag:

waar eindigt het water en begint de stilte?

Op het strand lopen mensen, klein als gedachten.

Zij lopen door een landschap dat hen al heeft vergeten voordat zij aankomen.

De meeuwen staan stil, of lijken stil, terwijl alles onder hen blijft bewegen.

Wat is een moment, als de zee geen momenten kent?

Alleen herhaling. Alleen de eindeloze poging om terug te keren naar wat al weg is.

Van hierboven wordt zichtbaar dat wij niet kijken naar de branding.

De branding kijkt door ons heen.