BUIGEN

Op het natte zand van Scheveningen buigen lichamen zich voorover,

armen wijd, voeten geworteld, alsof ze de zee al voelen aankomen.

Voor hen liggen de boards. Achter hen de steiger, de vuurtoren, de grijze lucht.

Tussenin dit moment van stilte: geen golf nog, geen val, geen schreeuw.

Alleen de adem die zich afstemt op de branding.

Een surfschool, ja. Maar meer nog een ritueel.

De oefening is geen opwarming alleen. Het is het lichaam dat zich herinnert hoe het moet buigen,

hoe het moet loslaten, hoe het moet wachten tot de zee zegt: nu.

De schaduwen van de armen vallen lang over het zand.

Een meeuw staat stil. De horizon blijft open.

Hier, vlak voor het water, wordt de mens even evenwicht.

Niet de surfer die straks rijdt, maar de mens die eerst leert staan

in de leegte tussen land en zee.

Een groep die zich strekt.

En de stilte die dat toelaat.