CONTRAPUNT

CONTRAPUNT

Op de Deventer Boekenmarkt, die ene zondag waarop de Hanzestad zich overgeeft aan kilometers papier en 120.000 zielen, staan ze daar. Hij, met hoge hoed, vest en de houding van iemand die zo uit een negentiende-eeuwse roman is gestapt, praat en gebaart bij zijn kraam alsof de straat zijn vaste podium is. Zij, rug naar ons, in hoed en corduroy, staart naar wat hij aanbiedt.

Ironisch genoeg noem ik ze antagonisten. Of beter: contrapunt. Twee onafhankelijke melodieën die elkaar zouden moeten bijten, maar hier, tussen de kramen, een onverwachte harmonie vormen. Hij is het verleden dat zichzelf nog even hardnekkig opvoert; zij is het heden dat even stilstaat om te kijken. Geen strijd, geen overwinning. Alleen dat korte moment waarin de boekenmarkt – die grote, luidruchtige tempel van het gedrukte woord – even zwijgt en toekijkt hoe twee schijnbare tegenpolen elkaar in evenwicht houden.

De straat weet het allang: soms zijn de mooiste dissonanten precies degenen die het best samenkomen.