DE PIER

Op de pier van de haven van Jávea, of Xàbia zoals de plaats in het Valenciaans heet, lijkt de tijd even een ander ritme aan te nemen. Mensen wandelen er naast elkaar, ieder met een eigen bestemming, een eigen verhaal, maar voor een ogenblik delen ze dezelfde horizon. De zee stelt geen vragen en geeft geen antwoorden; ze nodigt alleen uit om stil te worden.

Misschien is dat de ware betekenis van een pier. Geen plek om aan te komen of te vertrekken, maar een ruimte tussen gisteren en morgen. Een plaats waar gedachten net zo vrij kunnen dwalen als de meeuwen boven het water. Terwijl de golven onverstoorbaar tegen de havenmuur blijven fluisteren, wordt duidelijk hoe klein onze zorgen soms zijn en hoe groot de rust kan zijn als we niets hoeven vast te houden.

Soms is vooruitgaan niet harder lopen, maar even stilstaan. Kijken naar de zee, naar de mensen, naar het licht dat langzaam verdwijnt. En beseffen dat de mooiste reizen niet altijd worden gemeten in kilometers, maar in momenten van aandacht.