HANG LOOSE

Een hand komt uit de muur alsof de zee haar heeft uitgespuugd. 

Duim en pink opgeheven: het gebaar van wie weet dat alles toch al los is.

Op het beton van Scheveningen groeit een hand die geen vastgrijpen meer wil.

Ze groet de leegte, de leuning, de lucht die erachter doorstroomt.

De golven die haar omringen zijn geschilderd, maar de zandkorrels onderaan zijn echt.

Het echte en het gemaakte raken elkaar precies daar waar de schaduw van de vingers valt.

Hang loose. Niet als slogan, maar als toestand.

De hand die niet meer probeert te houden wat toch verdwijnt.

Die de ruimte tussen de vingers openlaat, zodat de wind, het zout en de tijd erdoorheen kunnen.

Hier, tussen de harde muur en de zachte horizon, wordt het gebaar abstract.

Niet omdat het niets betekent, maar omdat het alles betekent wat we niet kunnen vastleggen.

Een hand die groet. En tegelijkertijd alweer wegglijdt in de steen.