MOMENTEN

MOMENTEN

Deze opname — gevangen met de Leica SL2, maar vooral met geduld — toont niet zozeer een beweging als wel een herinnering aan beweging.

Het object dat door het beeld scheert weigert zich te laten vastpinnen; het trekt een spoor door de tijd, alsof het vluchtiger is dan zijn eigen vorm. Het fotomoment, normaal het domein van stilstand, wordt hier een open wond in de tijd: licht dat niet tot rust komt, een lijn die zich uitstrekt voorbij het zichtbare.

De SL2 registreert de wereld niet als zekerheid, maar als rilling. In de langgerekte strepen grijpt het beeld naar een toestand die tussen twee werkelijkheden in hangt — de wereld zoals zij misschien is vóórdat we haar scherpstellen, vóórdat we betekenis afdwingen, vóórdat we weten wat we zien.

Momenten. Hier wordt beweging niet afgebeeld, maar gedacht.

En tegelijk wordt duidelijk hoe weinig een moment nodig heeft om zichzelf te verliezen: een fractie van richting, een zweem van licht, een vorm die oplost in zijn eigen haast. Wat overblijft is een vraag: Wanneer begint een lichaam? Wanneer eindigt een spoor?

Misschien is het antwoord simpel: in fotografie begint niets, het wordt alleen zichtbaar terwijl het verdwijnt.