Zee

“Er moet een of ander vreemd geheim in zout verborgen liggen. Het zit zowel in onze tranen als in de zee”

Een citaat van Kahlil Gibran, Libanees-Amerikaans schrijver en kunstschilder, hij leefde van: 1883 – 1931. 

Wie kent het boek niet: “De oude man en de zee” Van Ernest Hemmingway. Er zijn veel citaten en nog meer gedichten geschreven over de zee. Wat roept de zee op? Oneindigheid? Sterfelijkheid? Welke diepe gevoelens manifesteren zich aan de scheidslijn, ergens tussen land en zee? 

Wanneer ik voor mijzelf spreek: Ik ben qua astrologie, voor wie daar in gelooft, een ‘waterteken’, een wezen dat onbewust de diepte van het water vermengt met de onthechting ervan. Tegenstrijdige gevoelens dus. Melancholicus. Omschrijf mijzelf als een twijfelziel, een oude, onthechte ironicus, nog niet verbitterd, ik ben vastgenageld aan de rand van het niets. Maar ik ben er nog. Nog eventjes.